و حيات است كه خداوند آنها را برقرار ساخته است و هدف لهو و لعب نيست ، لهو و لعبى كه با آنچه ما در آثار حكمت و نشانه‌هاى هدفدار مشاهده مىكنيم اختلاف اساسى دارد ، مسير زندگى خود گواه حقانيّتش است و اين كه باطل در آن راهى ندارد پس در حقيقت عاملى وجود ندارد كه ما را وادارد تا هدف زندگى را لهو و لعب بدانيم زيرا لهو و لعب نوعى باطل است كه خداوند آن را سركوب كرده و فناپذير ساخته است . تنها انديشمندانند كه نشانه‌هاى زندگى ولطف وتدبير واندازه‌گيرى دقيق آن را در شب و روز در مىيابند زيرا آنها از آيات و نشانه‌هاى هستى به ذكر خدا گذر مىكنند و قيام و قعودى ندارند جز آن كه توجّه جديدى به خدا دارند و به همين سبب در اهداف حكيمانه آفرينش آسمانها و زمين مىانديشند و چنين مىگويند : خداوندا ! اين هستى را به باطل نيافريده‌اى و هرچه در آن نهاده‌اى حقّ است و هدف مشخّصى را دنبال مىكند ، آيا مجموع هستى باطل است ؟ پاك و منزّهى از چنين كارى ، هرگز چنين نيست ، پس بارالها هنگامى كه ما را بحقّ محاسبه كردى به آتشت معذّب مدار ، اين صحيح است كه هم اكنون اعمال ما را حسابى نيست ولى آيا مىتوانيم در ميان همه مخلوقات تنها ما از هدف آفرينش بگريزيم ؟ هرگز . از دو صفت حكمت و قدرت در خداوند سبحان به ضرورت و امكان رسالت آسمانى نيز پى مىبريم . از آن جا كه خدا حكيم است لذا مردم را نمىآفريند تا عذابشان كند و عذابشان نمىكند تا آن